Spędzić czas z przyjacielem czy pozostać w domu?

Mój syn umówił się na nocleg u kolegi. Gdy przyszedł wieczór, pojawiło się sporo wątpliwości: w domu też szykowaliśmy się na dłuższy i przyjemny czas. Dylemat był na tyle duży, że popłynęły łzy. Staś poważnie podchodzi do danego słowa, nie chciał też zawieść przyjaciela. Z drugiej strony nie był pewien, czy czas spędzony u niego będzie równie zgodny z jego potrzebami, jak czas spędzony w domu.

Gdyby nie wiedza o emocjach, potrzebach i komunikacji, być może zbagatelizowałabym tę sytuację. Niewygodnie jest przyjmować trudne emocje, zwłaszcza gdy dziecko ma do wyboru dwie świetne opcje. Mogłabym się zirytować, że syn, zamiast się cieszyć, zamartwia się. Może ucięłabym rozmowę, przywołując wierszyk „osiołkowi w żłobie dano…” Może podjęłabym decyzję za niego: „jak nie wiesz co zrobić, to ja zadecyduję, bo mam tego dosyć.” Albo postawiła sprawę na ostrzu noża „jak tak się masz przejmować, to już lepiej wcale nie umawiaj się na „nocowanki”.

Mam jednak wiedzę i umiejętności. Tego dnia miałam też zasoby i uważność. Co zrobiłam? Towarzyszyłam, nie pospieszałam. Wysłuchałam go i okazywałam to: „widzę, że sam nie wiesz co zrobić: chciałbyś spędzić czas z T., ale też obawiasz się, czy spędzicie go tak, jak byś chciał”, „to nie jest łatwa sytuacja”, „widzę, że się wahasz”, „to ok zmienić zdanie”, „masz prawo się zastanowić i zadecydować”. Spytałam się, czy chce usłyszeć, jakie widzę dodatkowe opcje i gdy się zgodził, podzieliłam się pomysłami. Decyzja nadal była trudna dla Stasia i choć ją podjął, to nie pozbył się wątpliwości. A dla mnie najcenniejsze nie było „uspokojenie dziecka” ani „rozwiązanie problemu”. Najcenniejszą wartością tej sytuacji, było dla mnie to, że zobaczył, ze to ok się wahać, zastanowić. Że to ok mieć wątpliwości i że pomimo nich czasem przychodzi pora na podjęcie decyzji. Że ufam jego wyborowi i że także może sobie zaufać. A także coś jeszcze. Zaufanie, że może do mnie się zwrócić, gdy ma jakiś dylemat i… nadal zachowa sprawczość. I faktycznie, już następnego ranka, gdy pojawiła się ważna dla niego trudność, zadzwonił do mnie. Miał zaufanie, że znajdzie we mnie zrozumienie i wsparcie (a kto go zna, ten wie, że prędzej sam rozwiąże trudności niż zgłosi się o pomoc;)

NVC nie jest gwarancją braku wyzwań, emocji, konfliktów, trudności. Ale pozwala przechodzić przez nie z większą lekkością, w dodatku wykorzystując je do pogłębienia relacji. Uczę Języka empatii stacjonarnie we Wrocławiu oraz w ramach kursu online – sprawdź!